صاحب امتیاز دیوان محاسبات کشور مدیر مسئول دکتر سید احمدرضا دستغیب سردبیر دکتر مهدی مرادی اعضای هیات تحریریه دکتر مهدی مرادی
دکتر سیدمحمد مقیمی دکتر ایرج نوروش دکتر جعفر باباجانی دکتر شکراله خواجوی دکتر محمد کاشانی پور دکتر محمد عرب مازار یزدی دکتر رضا حصارزاده دکتر مهدی صالحی
این پژوهش، مدلی نظریهمحور را برای تبیین تضعیف پاسخگویی عمومی در سازمانهای عمومی ترکیبی، با تمرکز بر نهادهای عمومی غیردولتی ایران، تدوین میکند. محدودیتهای نهادی حاکم بر محیط گزارشگری این سازمانها با بهرهگیری از تجربیات مقایسهای اروپا در خصوص نهادهای عمومی نیمهمستقل، واکاوی شد.طبق پروتکل «موارد ترجیحی در گزارش مقالات مروری منظم و فراتحلیلها»، ۸۹ سند منتشرشده در بازه ۱۹۹۷ تا ۲۰۲۴ از پایگاههای ملّی و بینالمللی، شاملپایگاه اطلاعات علمی ایران، پایگاه مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی و وب آو ساینس، گردآوری و با تحلیل موضوعی بررسی شدند تا الگوهای محدودکننده شناسایی گردند. دیدگاههای خارجی، سازوکارهای زیربنایی محدودیتها را شفافسازی نمود. مطابق نظریه نمایندگی، فراحکمرانی و پاسخگویی هیئتمدیره، شش مانع بههمپیوسته شامل «ابهامات نهادی-حقوقی»، «ضعف شفافیت»، «کاستیهای نظارتی»، «نارساییهای ساختاری و مدیریتی»، «چالشهای فرهنگی-سیاسی» و «ناکارآمدی نظام مالی-اقتصادی» شناسایی شدند. این شرایط موجب افزایش عدم تقارن اطلاعاتی، تضعیف کارایی پایش و گسترش اختیارات مدیریتی میشود. تعامل این عوامل مرزهای مسئولیت را مبهم و سازوکارهای اجرایی را سست میکند. این مطالعه با ارائه تبیین نظری یکپارچه از تعامل شرایط نهادی و پویاییهای حکمرانی در کاهش پاسخگویی عمومی، به ادبیات موضوع میافزاید. تحلیلها نشان میدهد بدون رفع موانع ساختاری، تلاشهای ارتقای شفافیت بیاثر خواهد ماند. در نتیجه، چارچوبی برای سیاستگذاران فراهم میشود تا سازوکارهای پاسخگویی قویتری را متناسب با چالشهای منحصربهفرد سازمانهای ترکیبی در کشورهای در حال توسعه طراحی کنند.
Dabbaghi M, Masoumi S R, Zabihi A. A Theory-Informed Model of Accountability Erosion in Hybrid Public Organizations: A Critical Case Analysis of Iran. audit knowledge 2026; 26 (103) :26-54 URL: http://danesh.dmk.ir/article-1-3446-fa.html
دباغی محمد، معصومی سید رسول، ذبیحی علی. الگوی نظریهمحور در تبیین تضعیف پاسخگویی عمومی در سازمانهای ترکیبی: تحلیل انتقادیِ موردِ ایران. دانش حسابرسی. 1405; 26 (103) :26-54